Bir kişilik dikiş masasıydı. Şimdi on kadın çalışıyor.
Fatma Yıldız kızı doğduğunda hazır kıyafetlerin kumaşını beğenmedi. Kendi dikmeye başladı. Komşuları sipariş verdi.
Üç yıl sonra evinin bir odasında başlayan iş, Kurtuluş Mahallesi’nde on kişilik bir atölye oldu. Çalışanlarının tamamı kadın.
“Zor olan dikmek değildi” diyor. “Zor olan kendime iş kadını demeyi öğrenmekti.”