Kadın Hikâyeleri

“Bir kişilik dikiş masasıydı. Şimdi on kadın çalışıyor.”

Bir annenin kızına diktiği bebek kıyafetleri, on kişilik bir atölyeye ve bir markaya dönüştü.

“Sınav salonuna girerken elim titriyordu. Çıkarken gülüyordum.”

İki çocuk büyüttükten sonra bilgisayar programcılığı okumaya başlayan Zeynep Kaya’nın üçüncü yılı.

“Tarifleri yazan el gitti ama tadı kaldı.”

Bir defterde kalan yöresel tarifler, hijyen belgeli bir üretim hattına dönüştü.

“Bu tezgâh susarsa bir şey biter. Susturmayacağım.”

İpekyolu Mahallesi’nde ipek dokumacılığını sürdüren son ustalardan Seher Aydın.

“Tek başına satmak zor. Birlikte satmak mümkün.”

Kooperatifleşmenin kadın üreticiye ne kazandırdığını anlatan uzun söyleşi.

“Arı bana sabrı öğretti. Sabır da işi büyüttü.”

Eşini kaybettikten sonra arıcılığı devralan Emine Çelik’in beş yılı.

“Kadın girişimcinin bütçesi yok diye tasarımsız kalmasın istedim.”

Kadın üreticilerin marka kimliğini tasarlayan Nilgün Arslan, ilk yıl işini nasıl kurduğunu anlatıyor.

“Çocuk uyurken çalıştım. Dört yıl sonra ekip kurdum.”

İki çocuk annesi bir yazılımcının serbest çalışma düzeni, fiyatlandırma ve müşteri bulma yöntemleri.

“Bir tarif kaybolursa bir hafıza kaybolur.”

Gürsu mutfağının kaybolmaya yüz tutmuş tariflerini derleyen Sultan Avcı’nın arşiv çalışması.

“Sahneye çıkmaktan korkanlar, kupayı kaldıranlar oldu.”

Kumlukalan’de kurulan kadın halk oyunları ekibinin iki yıllık hikâyesi.

“Kitap konuşurken başka şeyler de konuşuluyor.”

Adaköy’de kurulan kadın okuma grubunun üç yılı ve yirmi dört kitabı.

“İyi ürün yetmiyor. Görünmek de gerekiyor.”

Ürünü görünür kılmanın yolları: fotoğraf, açıklama, düzen ve sabır.

“Makasla iş öğrenilmez, sabırla öğrenilir.”

Hülya Tan otuz yıllık kalıp bilgisini genç kadınlara aktarmaya başladı.

“Mutfakta başladı. Şimdi iki eczanede satılıyor.”

Doğal sabun üretimine geçiş, gereken belgeler ve ilk satış kanalları.

“En çok iş, en az bilinen konuda batıyor: muhasebe.”

Şirket kurma, vergi ve ön muhasebe konularında kadın girişimcilere pratik rehber.